اخبار شرکت‌های خارجی روزنامه شماره ۶۵۱۱

در دنیای شتاب‌زده تجارت مدرن، میراث یک برند هم می‌تواند بال پروازش باشد و هم لنگری که آن را اسیر گذشته می‌کند. صنعت ساعت‌سازی سوئیس که زمانی با «بحران کوارتز» و ظهور تکنولوژی جدید شرکت‌های ژاپنی در دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی تا مرز نابودی رفت و با نبوغ «نیکولاس ‌هایک» احیا شد، حالا بار دیگر در دوراهی دشواری قرار گرفته است. مساله امروز دیگر تنها دقت ثانیه‌ها نیست، بلکه همگامی با سرعت تغییرات ساختاری و مدیریتی در بازاری است که دیگر صرفا اصالت «ساخت سوئیس» بودن برایش کافی نیست. چالش فعلی، عبور از پیوندهای سنتی و حرکت به سوی شفافیت و چابکی در دنیایی است که در آن رقبا با سرعتی بیش از ضرب‌آهنگ ساعت‌های مکانیکی در حال پیشروی هستند.

باب چپمن، مدیرعامل شرکت ماشین‌آلات خط تولید «بری ویهمیلر» (BarryWehmiller) این شرکت را در سال ۱۹۷۵ با درآمد سالانه ۱۸‌میلیون دلار از پدرش تحویل گرفت و اکنون بیش از ۳.۵‌میلیارد دلار درآمد سالانه دارند. چپمن در سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ در آستانه ورشکستگی بود. در آن زمان فقط ماشین‌آلات خط تولید نوشیدنی تولید می‌کردند و به دلیل مازاد تولید و رکود بازار، بسیاری از سفارش‌ها لغو می‌شد و محصولات شرکت برگشت می‌خوردند. نقدینگی صفر شده بود و هر روز بدهی‌ها افزایش می‌یافت. در آن دوره، چپمن مشاهده کرد که بسیاری از صنایع موازی، مانند کارخانه‌های بسته‌بندی به قیمت نازل و به صورت اقساطی فروخته می‌شوند. در حقیقت، بسیاری از آنها به همراه سرمایه‌گذار خود و بدون نیاز به هیچ مبلغ پیش‌پرداختی فروخته می‌شدند. چپمن فرصت را برای تملک بسیاری از آنها و تنوع‌بخشی به حوزه فعالیت شرکت غنیمت شمرد. اما تحول اصلی، همراستا کردن برنامه‌های مالی شرکت با توجه به کارکنان بود.

ساده‌ترین راه برای خلق یک اثر هنری بزرگ، کپی کردن یکی از آنهاست. کپی‌ها، نسخه‌های بدل، بازسازی‌ها و تقلیدها، از مدت‌ها پیش موتور محرک فرهنگ بوده‌اند. روبنس از تیسین کپی می‌کرد؛ مازو از ولاسکز؛ سزان از ده‌ها هنرمند از جمله فریلیه. میکل‌آنژ با کپی کردن آثار جوتو، ماساتچو و دیگران هنر را آموخت. این بازتولیدها اکنون خود از بزرگ‌ترین طراحی‌های تاریخ به شمار می‌آیند و بارها و بارها تکرار شده‌اند.