اخبار مدیران روزنامه شماره ۶۵۱۹

«ایمان سمیر» مانند بسیاری از هم‌نسلان خود، نگران این نیست که هوش مصنوعی ارزش مهارت فارغ‌التحصیلان دانشگاهی را از بین ببرد. این جوان ۱۹ ساله اهل اسلاو در بریتانیا، که بزرگ‌ترین مجموعه مرکز داده اروپا را در خود جای داده، در مراحل پایانی یک دوره کارآموزی سه ساله در شرکت «اکوئینیکس» است؛ شرکتی که صدها مرکز داده را در سراسر جهان مدیریت می‌کند. دوره آموزشی او که شامل کار عملی به همراه یک روز در هفته حضور در دانشکده است، علاوه بر اینکه بدهی مالی شهریه دانشگاه را روی دوش او نخواهد گذاشت، یک مدرک فنی همراه با تجربه کار به عنوان مهندس تاسیسات به او می‌دهد؛ شغلی کلیدی در مسیر ساخت زیرساخت‌هایی که ستون اصلی رونق هوش مصنوعی محسوب می‌شوند. او می‌گوید: «این بهتر از دانشگاه است. من می‌دانم که جایگاهم در این صنعت کجاست... مراکز داده هیچ‌وقت جمع نمی‌شوند. گوشی شما، بانک‌ها و بازی فورتنایت روی کاکل آنها می‌چرخند.» او اضافه می‌کند ؛ اهمیت این مراکز نادیده گرفته شده و مصرف‌کنندگان تنها زمانی متوجه آنها می‌شوند که یک سرویس دیجیتال قطع شود.

پس از آنکه دستورات مستقیم شرکت‌ها و مدیران آنها به بازگشت کارکنان به محیط کار (پس از دورکاری‌های آغاز شده در دوران کرونا)، با نتایج ضد و نقیضی همراه شد، به نظر می‌رسد که اکنون استراتژی نامحسوس‌تری برای کشاندن کارکنان به ادارات و محیط کارشان دنبال می‌شود. اگر کارفرمایان تاکنون فقط بر ابزارهای فشار، موسوم به چماق متوسل می‌شدند، اکنون بر ترکیبی از هویج و چماق تمرکز کرده‌اند تا افراد تشویق شوند خودشان به کار حضوری برگردند. مهم‌تر آن است که با این تاکتیک هیچ‌گاه لازم نیست این خواسته به طور مستقیم از آنها مطرح شود. یکی از اصلی‌ترین محورهای این تاکتیک جدید، گره زدن ارتقاهای سازمانی با حضور در اداره است. این موضوع را «جی جانسون»، مشاور منابع انسانی می‌گوید. پاداش دادن به کسی که بیش از الزامات تعیین شده حضور فیزیکی دارد، پیامی به تمام اعضای تیم‌های کاری می‌فرستد. جانسون می‌گوید: «فرض کنید که ساول ترفیع گرفته است. اکنون ساول استاندارد و الگوی جدیدی برای همه است. مثل ساول باشید.»

تجربه: من سابقا معلم بودم که از کارم استعفا دادم تا چند شغل کم‌حاشیه‌تر و کم‌استرس‌تر را تجربه کنم. الان در یک باشگاه علمی نوجوانان، دستیار هستم. این شغل برایم جذاب بود چون می‌توانستم مهارت‌هایم را به کار بگیرم و دوباره با بچه‌ها در ارتباط باشم (چیزی که واقعا دلتنگش بودم)، بدون آنکه درگیر مسوولیت‌های سنگین یا دردسرهای اداری شوم. قرار بود صرفا سر جلسه حاضر شوم و همه چیز از قبل برنامه‌ریزی و آماده شده باشد. نقش من در واقع، مثل «یک جفت دست کمکی» برای اجرای جلسه است و طبیعتا دستمزدم هم متناسب با همین نقش تعریف شده.