شب  سیاسی  برلیناله

 به گزارش خبرگزاری مهر، اگرچه داستان فیلم در آنکارا و استانبول اتفاق می‌افتد، اما فیلم «نامه‌های زرد» در آلمان فیلم‌برداری شده و چاتک  تلاشی برای پنهان کردن این واقعیت نمی‌کند و تاکید دارد آنچه در آنکارا اتفاق افتاده، می‌تواند در برلین نیز اتفاق بیفتد.

چاتک  پس از فاتح آکین، خرس طلایی برلین را از آن خود می‌کند. آکین، مانند چاتک، کارگردانی متولد آلمان از والدین مهاجر ترک، در سال ۲۰۰۴جایزه اصلی را برای فیلم «رو‌در‌رو» دریافت کرد.خرس نقره‌ای بهترین بازیگری به ستاره آلمانی ساندرا هولر، برای بازی در فیلم «رز» به کارگردانی مارکوس شلاینزر، کارگردان اتریشی رسید. هولر در این فیلم نقش زنی را بازی می‌کند که سعی دارد در آلمان  در روستایی قرن‌هفدهمی خود را به عنوان یک مرد جا بزند. این فیلم سیاه و سفید از صدها مورد مستند مشابه در طول تاریخ الهام گرفته است. این نقش برجسته دیگری برای هولر است که برای بازی در فیلم «آناتومی یک سقوط» نامزد اسکار شد. او در کنار تام کروز در فیلم کمدی درام «دیگر» ساخته الخاندرو جی. ایناریتو و در فیلم علمی‌تخیلی «پروژه درود بر مری» ساخته فیل لرد و کریستوفر میلر در کنار رایان گاسلینگ بازی کرده است که هنوز اکران نشده‌اند.

جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل به آنا کالدرمارشال و تام کورتنی، چهره‌های شاخص بازیگری بریتانیایی، برای بازی در نقش یک زوج مسن در فیلم «ملکه در دریا» ساخته لنس همر، اهدا شد. در این درام که ژولیت بینوش و فلورانس‌هانت نیز در آن بازی می‌کنند، کالدرمارشال نقش زنی مبتلا به زوال عقل شدید  و کورتنی نقش همسر مهربان و مراقب او را بازی می‌کند. فیلم «ملکه در دریا» همچنین جایزه خرس نقره‌ای هیات داوران را از آن خود کرد.

گرنت جی، فیلم‌ساز بریتانیایی، برای فیلم «همه بیل ایوانز را می‌پرستند»، یک درام زندگینامه‌ای تکه‌تکه درباره پیانیست جاز تاثیرگذار که با از دست دادن غم‌انگیز نوازنده باس خود در یک تصادف رانندگی نابود شد، جایزه بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. آندرس دنیلسن لی، بازیگر نروژی فیلم «ارزش احساسی»، نقش بیل ایوانز و لوری متکالف و بیل پولمن نقش والدین او را بازی می‌کنند.

خرس نقره‌ای بهترین فیلم‌نامه به نینا رزا کارگردان کبکی «ژنویو دولود-دو سل» رسید. این فیلم داستان یک مهاجر بلغاری را که برای جست‌وجوی یک نابغه هنری ۸ساله به سرزمین مادری خود بازمی‌گردد تصویر می‌کند.

 فیلم مستند آنا فیچ با عنوان «یو» (عشق یک پرنده‌ سرکش است) که در آن کارگردان از عروسک‌ها، کلاژها و ماکت‌ها برای روایت زندگی دوست خود، یولاندا «یو» شیا، مهاجر سوئیسی، استفاده کرده، خرس نقره‌ای را برای دستاورد هنری فوق‌العاده از آن خود کرد. 

جایزه بزرگ هیات داوران به فیلم «رستگاری» ساخته امین آلپر رسید که درامی درباره تشدید خشونت در یک جامعه روستایی منزوی در کوه‌های ترکیه است. آلپر از سخنرانی خود برای ابراز هم‌بستگی با مردم مظلوم در همه جا استفاده کرد.

این دوره از جشنواره با حاشیه‌های زیادی روبه‌رو بود. مراسم اهدای جوایز هم با شروعی سیاسی آغاز شد، چراکه چندین فیلم‌ساز از صحنه برای محکوم کردن اقدامات نظامی اسرائیل در خاورمیانه و فراخوان «آزادی فلسطین» استفاده کردند. تریشیا تاتل، مدیر برلیناله، در افتتاحیه این رویداد اذعان کرد که دوره امسال «احساس خامی و شکستگی» داشته است و گفت که غم و اندوه و خشم ناشی از رویدادهای جهانی به جامعه جشنواره تعلق دارد و این بحث بخشی از دموکراسی است. 

اما در زمان اهدای جوایز، تب و تاب سیاسی بالا گرفت. ماری رز اوستا، فیلم‌ساز لبنانی که خرس طلایی بهترین فیلم کوتاه را برای فیلم «روزی کودکی» دریافت کرد، بمباران‌های اسرائیل و آنچه را که او فروپاشی قوانین بین‌المللی خواند، محکوم کرد.

عبدالله الخطیب، برنده جایزه فیلم اول برلیناله برای فیلم «وقایع‌نگاری‌هایی از یک محاصره»، پرچم فلسطین را روی صحنه آورد و سخنرانی خود را با فراخوان «آزادی فلسطین» به پایان رساند. او همچنین از دولت آلمان به دلیل آنچه او «همدستی» در اقدامات اسرائیل توصیف کرد، انتقاد کرد و گفت: «خوشحالم که اینجا هستم تا این جایزه را بگیرم، اما من فلسطینی هستم، بنابراین باید از این لحظه برای صحبت در مورد فلسطین استفاده کنم. من فقط به یک دلیل تحت فشار زیادی برای شرکت در برلیناله بودم، اینکه اینجا بایستم و بگویم که فلسطینی‌ها آزاد خواهند شد و روزی یک جشنواره فیلم عالی در وسط غزه، در وسط سایر شهرهای فلسطینی خواهیم داشت.»

امیر فخرالدین، کارگردان سوری و رئیس هیات داوران فیلم کوتاه، از هنرمندان خواست «بر پیچیدگی اصرار ورزند» و در برابر تقلیل فضاهای جشنواره مقاومت کنند و استدلال کرد که اظهارات مستقیم و آثار سیاسی می‌توانند در کنار هم وجود داشته باشند.

ویم وندرس که از جنجال آغاز جشنواره بیشتر سکوت اختیار کرده بود، پیش از اعلام برندگان مسابقه به آنچه «اختلاف مصنوعی» بین منتقدان و برگزارکنندگان نامید، پرداخت و گفت همان طور که شاهدیم، بیشتر حاضران در این مراسم با سخنان هنرمندان همراه بودند و آنها را تشویق کردند.