تجربه کشورهایی که از نظام ارز چندنرخی عبور کردهاند، نشان میدهد که اگرچه جراحی ارزی در بلندمدت به شفافیت و حذف رانت منجر میشود، اما در کوتاهمدت با جهش تورمی و فشار اجتماعی همراه است. همچنین تکنرخیسازی اغلب نه در دوران ثبات، بلکه در میانه بحران ارزی، کاهش ذخایر و تشدید شکاف بازار رسمی و آزاد…
مرحله تازه مذاکرات ایران و آمریکا قرار است در ژنو برگزار شود و به باور کارشناسان، «پیوست اقتصادی» میتواند برگ برنده این گفتوگوها باشد. تیم مذاکرهکننده ایرانی اعلام کرده است که علاوه بر موضوع هستهای، حوزههایی چون نفت و گاز، میادین مشترک، سرمایهگذاری معدنی، توسعه شهری، خرید هواپیما و آزادسازی…
سایت جماران دیشب گزارش داد که علی لاریجانی دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان در توئیتی نوشت: برخلاف فضاسازی جنگ رسانهای تصنعی، شکلگیری ساختاری برای مذاکرات در حال پیشرفت است.
سناریوهای متعدد درگیری میان آمریکا و ایران، ریسکهای متفاوت و در عین حال معناداری برای زیرساختهای جهانی نفت، مسیرهای ترانزیت و قیمتها به همراه خواهد داشت. در همه سناریوهای قابل تصور، نفت میتواند در محدوده ۶۰ تا ۱۰۰ دلار در نوسان باشد. اگرچه آرایش نظامی منتج به توافق هم میتواند سقوط نفت به ۵۰ دلار را هم در پی داشته باشد.
«دنیای اقتصاد» واکنش متفاوت بازار مسکن به «ریسک جنگ» را رمزگشایی میکند؛
«طلا» برای خانهاولیها، حکم «سکوی پرواز» به خانهاول را پیدا کرده و موجب شده بازار مسکن، درست در اوج ریسک جنگ، برخلاف انتظار و تجربه قبل، این بار جنبوجوش خود را حفظ کند. نیمه اول امسال، «آستانه تنش نظامی، بروز تنش و سپس آتشبس»، موتور معاملات مسکن را از کار انداخت؛ بهطوریکه رکود این بازار، ساختوساز را نیز فلج کرد. آن اتفاق بازار مسکن طبیعی بود؛ چون بازیگران آن دوره، «تقاضای سرمایهای» داشتند که خرید ملک را در شرایط جنگی، انتخابی امن به لحاظ «آینده بازدهی» نمیدانستند. اما طی دهه اول ماه بهمن، براساس روایت واسطههای معاملات مسکن، یکی از معدود دورههای شلوغی نسبی بازار در تهران رقم خورد. بررسیهای «دنیایاقتصاد» راز این واکنش متفاوت را مشخص میکند، بازدهی چشمگیر سرمایههای طلایی و البته برخی دیگر از داراییها طی دستکم یکسال گذشته از یکسو و ثبات نسبی قیمت مسکن در همین مدت از سوی دیگر، امکان خرید خانهاول را برای بخشی از متقاضیان فراهم آورده است. معاملهگران مسکن را با «طلا» تهاتر میکنند.
بر اساس آمارها، افزایش هزینههای کالاهای خوراکی، آرایش سفره خانوار را تغییر داده است. در یک دهه اخیر سهم هزینه خوراکیها از ۲۴.۳درصد کل هزینه خانوار به حدود ۳۱درصد افزایش یافته و مصرف اقلامی مانند گوشت قرمز و ماهی کاهش یافته است. این تغییرات نشاندهنده کاهش قدرت خرید خانوار و تمایل به مصرف کالاهای ارزانتر است. همچنین، هزینه واقعی خانوار در سال۱۴۰۳ نسبت به سال قبل ۱.۴درصد کاهش داشته که نشاندهنده افت رفاه خانوار است.